Vouwen

Met een strandschopje gingen,

mijn broer en ik,

de aarde te lijf,

alsof het bruine suiker was.

 

De dode parkiet sliep intussen

in het doosje koffiefilters,

waar ook wij in pasten.

 

We leenden het gezicht van nieuwslezers,

knipten over het verse graf,

plooiden vouwen in,

onze gedachten.

 

Toen we in ons hoofd

uitgehuild waren,

keken mijn broer en ik mekaar aan:

we waren in vogeltjes veranderd.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s